https://krusevacgrad.rs/sta-sve-cuva-umetnicka-galerija-slika-ekoloska-katastrofa-milorada-djokica-mladjeg-iz-1988-godine/

Šta sve čuva Umetnička galerija: Slika Ekološka katastrofa Milorada Đokića Mlađeg iz 1988. godine

Postavljeno: 02.09.2026

Deo bogate zbirke Umetničke galerije Narodnog muzeja Kruševac je i slika Ekološka katastrofa I Milorada Đokića Mlađeg iz 1988. godine rađena tehnikom ulje na platnu (inv. br. 277)

Prva grupa umetnika u posleratnoj umetnosti u Kruševcu: Dimitrije Simić, Milivoje Mićić, Radule Anđelković, Jugoslav Radojičić, Aleksandar Milkić, Vitomir Mitrović, Zoran Nikolić, Miodrag Toković, Života Radojičić, stasala je na tendenciji beogradske umetničke škole krajem pedesetih i u prvoj polovini šezdesetih godina, upijajući aktuelne tendencije (lirska apstrakcija, enformel, geometrijska apstrakcija…). Pridružili su im se i odazivali zajedničkim izložbama umetnici rođenjem ili dužim boravkom vezani za Kruševac, a koji u to vreme žive van: Slavoljub Čvorović, Božidar Džmerković, Momčilo Antonović, Vladislav Todorović Šilja, Božidar Lazarević, Zoran Kačarević.

Kod Milorada Đokića čini se da je jedan oformljen pristup već u toku studija, određeno sagledavanje pojava i stvari iz okruženja, tematski, kao i u shvatanju i tretiranju likovnih problema, kasnije jedno lagano i temeljno razrađivanje i nadgradnja jednom usvojenih postulata u slikarstvu, koji će se menjati u zavisnosti od različitih, pre svega, životnih okolnosti, ali bez naglih uspona i padova. Đokićevo slikarstvo zrači nesumnjivi optimizam, čak i kada su u pitanju dela iza čije sadržine se to ne bi očekivalo, u jednom lirskom, poetičnom doživljaju prirode, događaja i sveta oko sebe.

Nalaženjem životnog sadržaja u malim, običnim, svakodnevnim stvarima i pojavama u najbližoj okolini, afirmisalo je krajem 70- ih i početkom 80- ih, Đokića, pre svega kao slikara pejzaža, pitomih predela rasutih na obalama Zapadne Morave, padina vinograda, šljivika, kako je i sam izjavio: „…jer mi se ovo naše podneblje nametnulo kao dugotrajna inspiracija i preokupacija“… stvarajući kompozicionim rešenjima i bojom sopstvenu atmosferu poniklu iz iskustva i unutrašnjeg doživljaja. Veći deo bogatog stvaralaštva M. Đokića vezan je za otvoreni prostor, u kome se retko nalazi ljudska figura, mnogo češće životinje, gde će pticama i ribama posvetiti čitave cikluse, onima koje će ga privući svojim oblicima, izazovnom lepotom, isto kao što će to biti slučaj i sa ženom, čiju nežnost i mekotu dočarava isključivo koristeći tehniku akvarela, kao najpodesniju za prenošenje vlastitog doživljaja.

Stalna traganja, dovela su do stvaranja pojedinih ciklusa. Nesumnjivo je da bez obzira na odabir motiva ili tehniku kojom se izražava (ulje, akvarel, pastel, kombinovana tehnika, crtež, kolaž) i uglavnom njemu svojstveni manji formati slika govore o jednom intimnom, usamljeničkom, posvećenom i humanom odnosu prema svetu i životnim okolnostima, izražavajući beskrajni optimizam.

Ciklus „Ekološka katastrofa“

Tema radova sa kraja osamdesetih, kada skoro uporedo nastaju slike ekološke tematike u ciklusu „Ekološka kaatastrofa“, ponavljanje jedne teme izraženo kroz zaokružene celine proizilazilo je iz razrešavanja određenih likovnih problema do kojih se dolazi u toku samog rada. Ako je na prvim slikama (Ekološka katastrofa, 1988, Ekološka katastrofa I, 1988, Ekološka katastrofa, 1989.), zadržao osvetljeni kolorit toplih, zasićenih, lazurno nanošenih tonova i istakao ulogu linije kao elementa koji učestvuje u opisivanju formi, izražavajući svoj odnos ka nasilju nad prirodom, dinamičnom kompozicijom, košmarom oblika, upotreba klasičnih sredstava, posebno boje, dovodi do izvesnog reda, ne u naglašavanju stravičnosti prizora, već prepoznatljivih formi (riba, bik, ptice, retko sa ljudskom figurom, koja kada se pojavi deluje zaštićeno u svojoj auri) jer „sva njihova lepota pretvorila se u prilagođavanje životnom prostoru“.

Nesumnjivo da je Đokićevo slikarstvo, poniklo na klasičnom prosedeu, nastajalo van glavnih tokova moderne umetnosti, usredsređeno pre svega na likovne fenomene, rezultat mukotrpnog sazrevanja gde je „slikar odnosom prema prirodi definisao svoj etički i estetički ideal“.

Biografija umetnika

Akademski slikar Milorad Đokić Mlađi rođen je u Kruševcu 1941. godine u Čitluku kod Kruševca. Diplomirao je na Akademiji umetnosti u Beogradu u klasi profesora Đorđa Bošana. Prvi put izlaže 1963. na izložbi radova studenata Akademije likovnih umetnosti, a samostalno 1966. mozaike u Kruševcu, crteže i pastele 1977, takođe u Kruševcu i ulja 1978. u Gornjem Milanovcu.

Bavio se pedagoškim od 1972. do 1975, a direktor Umetničke galerije u Kruševcu je od 1977. do 1991. godine. Član je ULUS- a od 1966, a Društva srpskih umetnika LADA od 1992. Izlagao je na mnogim grupnim izložbama od 1966, redovno sa kruševačkim umetnicima na izložbama Društva likovnih umetnika Zapadnog Pomoravlja, izložbama ULUS- a, tematskim izložbama (Šest vekova Kosovske bitke 1989, SEFARD 1992, Pejzaž u savremenoj srpskoj umetnosti, EURO ART – FINEST EASTERN EUROPEAN ART (SAD)…

Učesnik je više od 20 likovnih kolonija od 1975. Dela su mu zastupljena u zbirkama umetničke galerije u Kruševcu, Savremene galerije u Zrenjaninu, Galerije savremene likovne umetnosti u Nišu, Narodnom muzeju i Domu kulture u Leskovcu, Gradskom muzeju u Trogiru, Muzeju u Paraćinu i Galerije, Murskoj Soboti i u privatnim kolekcijama…

Dobitnik je značajnih likovnih priznanja, a svoja dela izlagao je u zemlji i inostranstvu. Bio je član ULUSA i društva srpskih umetnika LADA i dugogodišnji direktor Umetničke galerije u Kruševcu.

Odrastao je u porodici koja je bila umetnički nadarena počevši od njegove majke koja je bila naivna slikarka. Njegovog brat Milan Đokić je poznati akademski slikar i esejista, a i njegove tri ćerke bave se slikarstvom i vajarstvom.

Zanimljivo je da je njegova baka otkrila krst na osnovu koga je na tom mestu kasnije napravljena crkva Svetog Đorđa u Čitluku.

Veliku podršku imao je od oca koji mu je pomogao da sitnjenjem i klesanjem moravskog kamenja na čekiću i nakovnju napravi prve dodire sa bojom, lepotom podneblja i sa otkrivanjem tajne koja nosi nutrinu iz koje će se izrađati njegovo duševno i duhovno biće

Korišćena literatura: Ljubiša Đidić, Oktobarske izložbe kruševačkih umetnika priređene u Umetničkoj galeriji od 1964; Izložba grafika Božidara Džemrkovića i Slavoljuba Čvorovića, Umetnička galerija, Kruševac, 28. 11. do 20. 12. 1965; Radule Anđelković, Umetnička galerija u Kruševcu, Hronologija likovnih izložbi od 1962. do 1969, sinteza br. 2 – 3 Kruševac, 1971, Biljana Grković, Predgovor u katalogu Samostalne izložbe u Umetničkoj galeriji od 1962. do 1992, Umetnička galerija Kruševac 14. 2. do 14. 3. 1992. godine; Pavle Popović, Predgovor u katalogu Milorad Đokić – ulje i akvareli, Pinki galerija, Zemun, 13. do 25. 6. 1999; Dragoljub Miladinović, Slike zavičajnih pejzaža; Katalog „Milorad Đokić Mlađi, retrospektiva 1966 – 1996, Umetnička galerija Kruševac 30. maj – 24. jun 1996.

O. M.